Als kind ging ik jarenlang in de zomervakantie met mijn ouders, broer en twee zussen naar Scheveningen. Twee weken lang verbleven we in een huisje vlak bij de boulevard. Voor mijn gevoel hadden we altijd mooi weer en maakten we waardevolle herinneringen samen.
Deel dit artikel
’s Ochtends vroeg ging ik strandjutten met mijn vader, soms nog vroeger naar de visafslag. Maar mijn mooiste momenten beleefde ik ’s avonds, tijdens de wandelingen over de boulevard. Elke avond liepen we richting de pier, waar onderaan de trampolines stonden. Ik smeekte mijn ouders elke dag om geld, zodat ik weer salto’s kon maken, of iets wat daarop leek. Op de terugweg kwam ik altijd langs een kleine kiosk, die er trouwens nog steeds staat.
Op het raam hing een grote poster met de brede en de smalle weg. Als je niet weet welke poster ik bedoel, zoek hem maar eens op. Ik bleef er vaak bij stilstaan en dacht: Welke weg moet ik nemen? De smalle weg leek zo saai: alleen maar naar de kerk… De brede weg, die er los van stond, zag er veel aantrekkelijker uit: meer mensen, veel gezelligheid. Maar aan het einde van die brede weg was een grote vuurzee. Hoe zat dat? Kon je nog terug? Of halverwege oversteken? Ik had veel vragen, maar er waren nog zoveel leuke dingen te doen. Dus ik legde ze naast me neer.
Later leerde ik dat we als christenen het zout en licht mogen zijn in de wereld. We zijn in de wereld, maar niet van de wereld. Als ik terugdenk aan die poster, klopt het beeld eigenlijk niet. De smalle weg zou over de brede weg moeten lopen, zodat we Gods liefde kunnen uitdelen op plekken waar het donker is. Misschien is het tijd voor een nieuwe versie van die poster.
Vorig jaar heb ik de sprekersopleiding gevolgd. Aan het einde mocht ik een preek schrijven en houden. Ik koos voor het moment waarop Jezus met drie discipelen; Petrus, Johannes en Jakobus, de berg opgaat om te bidden. Tijdens het bidden verandert de aanblik van Zijn gezicht en wordt Zijn kleding stralend wit. Opeens staan er twee mannen bij Hem: Mozes en Elia, die in hemelse luister verschijnen. Ze spreken met elkaar over het lijden, sterven en de opstanding van Jezus.
Dan worden ze omgeven door een wolk, en uit die wolk klinkt een stem: “Dit is mijn geliefde Zoon, luister naar Hem.”
Luister naar Hem.
Jezus is dus de weg die ik mag volgen.
Door het boek De weg volgen van John Mark Comer te lezen, werd dit nog duidelijker voor me. Jezus zegt immers zelf: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.”
Als christenen houden we ons vaak vooral bezig met de waarheid. Helaas zie ik steeds vaker hoe christenen elkaar op social media openlijk veroordelen vanwege theologische verschillen. Dat maakt me verdrietig. Eenheid betekent niet dat we allemaal hetzelfde denken, maar dat we, ondanks onze verschillen, samen Jezus volgen en Zijn Koninkrijk op aarde bouwen.
Jezus is de weg, de waarheid en het leven.
De weg is de weg van discipelschap.
De waarheid is geen stelling, dogma of wet, maar een persoon. Jezus.
Het leven dat Hij aanbiedt, is overvloedig en beschikbaar voor jou en mij.
We bevinden ons allemaal op verschillende plekken in onze reis met Jezus. Niemand heeft de volledige waarheid in pacht. We hebben de keuze: liefhebben in plaats van haten, verbinden in plaats van veroordelen, opbouwen in plaats van afbreken.
Jezus gaf ons een nieuwe wet in Johannes 13:34-35:
“Heb elkaar lief, zoals Ik jullie heb liefgehad. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie Mijn leerlingen zijn.”
Ga je mee op deze reis? Laten we steeds meer op Jezus gaan lijken, doen wat Hij deed, en samen bouwen aan het Koninkrijk van God.
Een bruiloft dreigt een schande te worden waar de gasten nog lang over zullen napraten. Jezus geeft de bedienden een bijzondere opdracht die alles zal veranderen. Genoeg om over na te praten.
-500x500.jpg%3Fv%3D2025-11-04T09%253A25%253A08.665Z&w=2560&q=70)
